przyjaciel

na świecie jest sześć miliardów światów
a w centrum każdego jest jakieś ego
coś w tym złego? dziwnego?

to najmojsze ego kocha właśnie jego
tak przynajmniej ośmiela się twierdzić
czyż nie przesadza?

czyż oddałbym cośkolwiek ponad trochę
dla szczypty jego szczęścia?

poświęcę może? siebie? czy jego?
cóż większe? moja mojość? jego jegość?
moja jegość? jego mojość?

ja nie wiem i nie wiem

on stary, daleki, zajęty

i kochany
i duchem mój

więc trzymam się tego
jak zbawiennej poręczy

Odkąd tylko pamiętam, szczerze nienawidziłem różańca. Jak wierzący bym nie był, jakoś nigdy nie potrafiłem dostrzec jego “piękna” i “mocy”, o których mnie uczono. To modlitwa tak nudna, żmudna i jednostajna, tak daleka od zwykłego ludzkiego kontaktu czy jakiejkolwiek bliskości, że zwariować można...

Nie wyobrażam sobie budować relacji z przyjacielem za pomocą powtarzania mu aż do znudzenia w kółko tych samych formułek. Ba, jakichkolwiek fomułek. Ja klepię puste słowa, a mój przyjaciel milczy – cóż to za przyjaźń? Cóż to za relacja?

Continue reading…
(~3 min read)

Kwakrzy to bezkonkurencyjnie najbardziej oryginalna, najbardziej odstająca od reszty grupa chrześcijańska. Wprawdzie tak jak wszystkie inne twierdzi, że to ona jest najprawdziwszym, najczystszym wyznaniem, jedynym zgodnym z naukami Jezusa (sam Jezus miał był pierwszym kwakrem), a wszystkie inne są zanieczyszczone fałszywymi naukami i obrzędami – ale już niemal wszystko inne, co dotyczy Towarzystwa Przyjaciół, potrafi mocno zadziwić.

Continue reading…
(~4 min read)